Ton Plekkenpol www.yourquasar.nl vertolkt  de werkwijze van Monica Bouwmeester.

DESNOODS SLA IK BIJ U EEN RUITJE IN!

Mensen hebben barrières door onverwerkte emoties. Door jeugdbelevenissen. Door onverwerkte angsten. Of door het leven van alledag. Ze groeien op je. Het zijn een soort blaren. En soms is een mensenleven te vergelijken met een vierdaagse die je loopt in veertig jaar. Het doet soms pijn om onderweg te zijn. Je overwint je angsten. En je negeert je diepste verlangens. Je bent sterk. Je bent hard. Je bent overtuigd. Je bent alles. Maar je bent niet jezelf.

Daar gaat mijn vak over. Ik prik de blaren door. Of als het moet, dan sla ik bij u een ruitje in van het zorgvuldig opgebouwde glazen huis dat u als loden last om u heen draagt. Ik durf dat. Ik durf de confrontatie aan. En ik weet dat u het ook wilt. Niemand wil op blaren lopen. Niemand wil een glazen huis dragen. Voor ieder mens is er een moment dat het even anders moet. Dat je even moet ontladen.

Er komen veel mensen bij mij in de praktijk met een compleet glazen huis om hun heen. En ze zetten zich groots in mijn kamer neer. Dan komen eerst de klachten over pijn aan de schouders. De overbelaste knieën. De striemende steken in de nek. En dan tik ik op hun raam en zeg: "Is daar iemand thuis?". Meestal valt het raam dan meteen dicht. Maar door de juiste aanraking, tik ik een ruitje in. De rest valt dan ook in duigen. Lasten van jaren vallen af. Levens vol spijt en onverwerkte emoties rollen zich op. En het is niet erg. Het levert je wat op.

 Zie het als een grote vakantie. En dan niet eentje waarbij je de vieze sokken en onderbroeken wast bij thuiskomt. Nee, van deze vakantie kom je opgeruimd thuis. Je kan weer ademen!

Haptonomie is een heel vervelend woord voor "verlichting van je bezwaarde gemoed". En eigenlijk is het een ander woord voor "Ha, lekker, even ontladen". Want elk mens loopt zijn leven. Voor elk mens is het leven als een vierdaagse in veel meer jaren. Maar iedereen zoekt onderweg naar essenties. Naar waarheden. Naar persoonlijk inzicht. En velen kunnen niet hun hart in de essentie raken. Daar is moed voor nodig. Het lef om barrières op te ruimen. En de bereidheid om ze onder ogen te zien en te kraken waar het nodig is.

Gun uzelf de kans op een gelukkig leven. U brengt u auto bij de APK. U gaat met de wintermaanden naar de drogist voor vitaminen. U zorgt dat u studies doet als dat gewenst is. U trouwt of woont samen en neemt de verantwoordelijkheid. Bij sexuele gemeenschap gebruikt u condooms of een pil. Waarom brengt u dan uw hersenen niet even naar de wassstraat, en vraagt u meteen om uw hart te wassen?

Laat mij even uw ruitje intikken. Scherven brengen geluk!